Uczciwy przewodnik po Mirissie

Sezon na południowym wybrzeżu trwa od listopada do kwietnia: sucho, gorąco, spokojne morze, a wieloryby są niedaleko brzegu. Grudzień i styczeń to najbardziej zatłoczone i najdroższe tygodnie w roku — rezerwuj wcześnie albo pogódź się z kompromisem. Luty i marzec to najlepszy moment: ta sama pogoda, mniej ludzi. Od maja do września przez południe przechodzi monsun; rzadko pada cały dzień, ceny mocno spadają, a miasteczko znów należy do miejscowych, ale morze robi się wzburzone i łodzie na wieloryby przeważnie przestają pływać. Październik to loteria.

Restauracje przy plaży w Mirissie są przyjemne i wycenione dla turystów — płacisz za stolik na piasku, co o zachodzie słońca jest uczciwą wymianą. Po prawdziwe lankijskie jedzenie w lankijskich cenach idź w głąb lądu wzdłuż drogi do Matary, gdzie ryż z curry i pięcioma warzywnymi dodatkami kosztuje mniej niż piwo na plaży. Zapytaj nas, a wskażemy Ci dwa miejsca, w których jadamy sami. Jeśli chcesz nauczyć się to gotować, nasza mama prowadzi tutaj w kuchni kurs gotowania.

Weź gotówkę. Bankomaty są w Mirissie i Weligamie, a większość małych miejsc — w tym my — przyjmuje tylko gotówkę. Turystyczna karta SIM Dialog albo Mobitel na lotnisku kosztuje kilka dolarów za dużo danych i działa znacznie lepiej niż roaming. Woda z kranu nie nadaje się do picia; napełniamy gościom butelki, żebyś nie kupował plastiku codziennie. Komary pojawiają się o zmierzchu — pokoje mają moskitiery i klimatyzację, co załatwia sprawę.

W świątyniach zakryj ramiona i kolana oraz zdejmij buty. Nie odwracaj się plecami do posągu Buddy, żeby zrobić zdjęcie — to naprawdę obraża i czasem naprawdę kończy się kłopotami. Strój kąpielowy jest na plażę, nie do sklepu. A morze jest tu silniejsze, niż wygląda; jeśli wisi czerwona flaga, uwierz jej.